Knokken

 

We knokken er tegenwoordig op los,
wie wat verkeerd zegt is de klos.
Die krijgt meteen een knal voor zijn kop,
zo lossen we voortaan onze ergernis op.

 

We knokken er tegenwoordig op los,
wie durft te lachen is de klos.
Dan voelt men zich aangesproken,
en begint het lontje al te roken.

 

We knokken er tegenwoordig op los,
wie een ander te lang aankijkt is
de klos. Daarom snap ik de mensen
niet meer, ze gaan bij het minste of
geringste over op verweer.

 

 

Minister

 

Ook ik ben niet in vorm,
maar erger me wel enorm.
Dat de zwakkeren het weer moeten
besnieten,
gossie mijne, gossie pieten.

 

Ook ik ben van schrik visie-loos,
want u schoot midden in de roos.
De chronische zieken zijn nog niet
zwak genoeg, die krijgen nog een
addertje voor de boeg.

 

Ook bij mij telt het resultaat,
als het om inkrimpen gaat.
Al spreek ik misschien iets te banaal,
maar ik weet niet of ik de 67 zo nog
haal.

 

Spiegel van het leven

 

Ik kijk in de spiegel van het leven,
vraag herinneringen terug te geven.
Uit een zorgeloze tijd,
want die ben ik al zolang kwijt.

 

Ik kijk in de spiegel van het leven,
tik er tegenaan heel even.
Maar de reactie waar ik op wacht,
gaat op dit moment niet van kracht.

 

Ik kijk in de spiegel van het leven,
waar is toch die tijd gebleven?
Dat men van elkaar op aan kon,
ach, ik draai me nu maar om.

 

Herinnering

 

Het is al weer zes jaar geleden,
maar voor mij hoort u niet tot het
verleden. Ik ben tenslotte uw vlees
en bloed, dat gevoel doet mij goed.

 

Ik weet dat menigeen zal zeggen,
het leven gaat door je moet je erbij
neerleggen. Het hoort nu eenmaal
bij het leven dat je dierbare af moet
geven.

 

Maar Pa daar reageer ik nu niet op,
niemand zet mijn gedachten stop.
In herinnering zal u blijven bestaan,
dat maakt niemand ongedaan.

 

Nu sta ik hier weer bij uw graf,
en vraag ik me in stilte af.
Of al uw kinderen vandaag stilstaan,
bij hetgeen u in leven voor hen heeft
gedaan.

 

Jaargetijde

 

Bladeren dwarelen in het rond,
speels bereiken ze de grond.
Het einde is voor hen in zicht,
de wind die blaast doelgericht.

 

Kleurrijk vallen de bladeren neer,
bomen verliezen hun jasje weer.
Kaal staan ze nu zij aan zij,
er is alweer een seisoen voorbij.

 

Ik bekijk dit alles vanuit mijn raam,
denk: hoe standvastig de bomen ook
mogen staan.
Ook zij moeten kracht uit hun wortels
halen, om te kunnen blijven stralen.